عاشــــق تنـــــها

آرزومه که یه لحظه 
روبروی من بایستی
آخه قلبم نگرونه
توی شهری که تـــــــــــــو نیستی



تو خیال کن ادمای
همه دنیا توی شهره
توی شهره بی تو اما
دل من با همــــــــــــــــــــــــه قهره



توی شهری که تو نیستی
همه جارو غم گرفته
هرکجا رفتی صدام کن
عزیزم دلـــــــــــــــــــــــــــــم گرفته



شدم اون غریبه ای که
تو نباشی نمی ارزه
دارم از نفس می افتم
مثله یه گیــــــــــــــــــــــــــــاه هرزه

دلم گرفته از این شبهای تنهایی

                                از این روزهای تاریک و غمناک و بارانی

دلم کرفته از این قابهای خالی بر دیوار
 

                                از این گل های خشکیده و خاطرات یک دیدار

دلم گرفته از این مردمان پر دروغ و فریب

                                از این حرفهای تلخ واین روزگار غریب

دلم  گرفته از این شعر ها و عاشقانه گفتن ها

                                از این عطر ها و به یادت شکفتن ها

دلم گرفته از هر چه هست و نیست در دنیا

از آسمان و زمین و تمام آدم ها

این شعر یکی از سرودهای دوست عزیزم شاعره ی جوان نیلوفر خانم است

به جرم اينکه دستانم بوی گل ميداد

مرا به چيدن گل محکوم کردند

اما هيچ باور نداشتند

شايد من گلی کاشته باشم

تو را دوست دارم

تو را به اندازه تعداد لرزش­های تنت دوست دارم

تو را به اندازه تعداد لرزش­های تمام اجناس در دام دوست دارم

تو را به اندازه تمام بلورهای چندش آور دوست دارم

تو را به اندازه تمام حسرت­هایت دوست دارم

تو را به اندازه تمام ستاره­های شب­های تنهایی­ات دوست دارم

تو را به اندازه تمام سادگی­ات دوست دارم

تو را به اندازه تمام شهوت­ها دوست دارم

تو را به اندازه تمام کام­های پر هوس دوست دارم

تو را به اندازه تمام واژه­های دوستت دارم دوست دارم

تو را به اندازه تمام نگاه­های پر هوس دوست دارم

تو را به اندازه تمام شاعران فاسد دوست دارم

تو را به اندازه تمام دروغ­ها دوست دارم

تو را به اندازه تمام دروغ­هایت دوست دارم

تو را به اندازه تمام شرمندگی­ات دوست دارم

تو را به اندازه تمام لحظه­های ترس و لذت دوست دارم

تو را به اندازه تمام عصمت­های بر باد رفته دوست دارم

تو را به اندازه تمام پیمان­های با حق دوست دارم

تو را به قدر تمام جنین­های خوشبختِ کمتر از 9 ماه دوست دارم

تو را به قدر تمام کودکان مقتول با دست مادر دوست دارم

تو را از آن لحظه که عشقت در دلم مُرد دوست دارم

تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه

تقصیر دلم چیست اگر روی تو زیباست

حاجت به بیان نیست که از روی تو پیداست 

 من تشنه ی یک لحظه تماشای تو هستم

 افسوس كه یك لحظه تماشای تو رویاست 

به کعبه گفتم تو از خاکی منم خاک، چرا باید به دور تو بگردم ؟؟؟

ندا آمد تو با پا آمدی باید بگردی ، برو با دل بیا تا من بگردم...

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی 

 آوای تو می خواندم از لایتناهی 

 آوای تو می آردم از شوق به پرواز 

 شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی 

 امواج نوای تو به من می رسد از دور 

 دریایی و من تشنه مهر تو چو ماهی 

 وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق گواهی 

 دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست 

 من سرخوشم از لذت این چشم به راهی 

 ای عشق تو را دارم و دارای جهانم 

 همواره تویی هرچه تو گویی و تو خواهی 

 (فریدون مشیری)

                                                   چنين گفت زرتشت

                                    اگر کليد قلبي را نداري          قفلش نکن

                                 اگر کسي را دوست داري         خردش نکن

                                       اگر دستي را گرفتي          رهايش نکن

               مراقب گرماي دلت باش تا کاري که زمستان با زمين کرد زندگي با دلت نکند

      جرج آلن : اگر کسي را دوست داري، به او بگو. زيرا قلبها معمولاً با کلماتي که ناگفته

 مي‌مانند، مي‌شکنند من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد

                آشنا دیوانه است میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم

*********

آسمون به ماه ميگه عشق يعني چي؟ ماه ميگه يعني اومدن دوباره تو ..ماه ميگه تو بگو

عشق يعني چي؟ آسمون ميگه انتظار ديدن تو

                    پيداست هنوز شقايق نشدي         

      زنداني زندان دقايق نشدي

                وقتي که مرا از دل خود مي راني         

   يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي 

       زرد است که لبريز حقايق شده است      

        تلخ است که با درد موافق شده است

          شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي      

        پاييز بهاريست که عاشق شده است

قلبم محکوم شد به ساده بودن ... غرورم محکوم شد به خونسرد بودن 

احساسم محکوم شد به کم حرف بودن ... دلم محکوم شد به گوشه گیر بودن

چشمانم محکوم شد به مهربان بودن ...... دستهایم محکوم شد به سرد بودن

پاهایم محکوم شد به تنها رفتن ... آرزوهام محکوم شد به محال بودن

 وجودم محکوم شد به تنها بودن .... عشقم محکوم شد به محبوس بودن

 و اما امروز تو عشق من محکوم میشوی به خاطر اسیر كردن

 و من باز هم مثل همیشه خودم رو محکوم میکنم به عاشق بودن

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم وقت پر پر شدنش سوز و نوایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گرچه در خود شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

آبی تر از آنیم که بیرنگ بمیریم

از شیشیه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

                  اگه تورو خواستن اشتباهه ... اگه باتوبودن اشتباهه ...

                اگه عاشق توبودن اشتباهه ... اگه واسه تومردن اشتباهه ...

                     پس توبهترين و قشنگترين اشتباه زندگي من هستی